Política Estado Español

CARTA Á ESQUERDA REVOLUCIONARIA DO ESTADO ESPAÑOL

Avancemos en dar pasos cara un partido unificado da esquerda revolucionaria, a clase traballadora, as mulleres e a mocidade

Facemos pública nosa proposta de abrir a discusión para avanzar cara á construción dun partido unificado da esquerda socialista revolucionaria, das traballadoras e os traballadores.

CRT Estado Español

Corriente Revolucionaria de Trabajadores y Trabajadoras | @CRTorg

Domingo 3 de mayo | Edición del día

En castellano
En catalá

Ás direccións de Esquerda Revolucionaria, Corrente Vermella, Lluita Internacionalista, IZAR e outras organizacións que se reclaman da esquerda obreira, anticapitalista e socialista;

Ás loitadoras e loitadores da clase traballadora, do movemento estudantil e do movemento de mulleres;

Facemos pública nosa proposta de abrir a discusión para avanzar cara á construción dun partido unificado da esquerda socialista revolucionaria, das traballadoras e os traballadores.

Un mundo convulsionado

Esta proposta apóiase, en primeiro lugar, nunha situación política que se volve máis convulsa no terreo internacional, incentivada pola crise socio-sanitaria do coronavirus. As tendencias á recesión coas que comezou a economía mundial 2020 ameazan con mudar nunha depresión económica sen precedentes dende a década dos 30. Isto xa se está facendo notar nunha suba descomunal do desemprego en países centrais da UE e nos EE. UU., no afundimento na pobreza de millóns que subsistían na economía informal e na agudización doutras crises humanitarias, como as fames en Haití e distintos países de África, que non saen nos grandes medios pero que se agravan aínda máis neste marco.

O capitalismo lévanos de novo a unha catástrofe económica que virá acompañada de novas crises políticas, maiores tensións entre os Estados, guerras comerciais e novos conflitos bélicos. As tendencias ao proteccionismo, que veñen escalando dende a chegada de Trump á Casa Branca, dispáranse á vez que se acurta o mercado mundial, recruando por tanto a competencia, e xa se comeza a falar en termos de “reforzo da economía e a produción nacional”.

A crise da UE é parte desta crise da globalización neoliberal e mostra o carácter reaccionario desta institución. Os países do eixo norte, con Alemaña e Holanda, queren aproveitar a ocasión para mellorar a súa posición fronte ao resto -como xa fixeron trala crise do 2008-. Pero os países do eixo sur, como Italia ou o Estado español, que claman por “máis Europa” e medidas como a mutualización da débeda, non o fan en favor dos seus pobos senón do rescate dos seus respectivos capitalismos nacionais decadentes. O que segue unindo a uns e a outros é a defensa dos intereses das grandes multinacionais europeas, así como o mantemento das políticas de reformas laborais e precariedade contra a clase obreira de todos os países, xunto coas políticas racistas que deixaron máis de 20.000 mortos no Mediterráneo, milleiros de refuxiados privados de liberdade en campos ou CIEs e millóns de inmigrantes como cidadáns de segunda e man de obra ultraexplotada.

Nas degradadas democracias capitalistas, as tendencias bonapartistas dos Estados e fenómenos populistas da extrema dereita nacionalista gañan terreo xustificándose na necesidade das medidas excepcionais contra a pandemia e xurde o reforzo da volta ao nacional ante o “sálvese quen poida” instalado por todos os gobernos capitalistas. Os intentos de represtixiar ás forzas policiais e militares e limitar dereitos, anticipan a man dura que se quererá impor dende os Estados para facernos pasar unha caída histórica das condicións de vida e de traballo.

Ante un novo saqueo histórico contra o pobo traballador no Estado español

Nese marco internacional, no Estado español, estamos ante un novo saqueo histórico contra a clase traballadora e os sectores populares, que fai máis urxente a necesidade de construír un forte partido revolucionario da clase traballadora. Coa crise sanitaria, os empresarios atoparon a escusa para despedir só no mes de marzo a un millón de persoas, disparando o desemprego a 4 millóns. Outros 4 millóns foron suspendidos con ERTEs, 1 millón e medio de autónomos quedouse en cesamento de actividade e outros 2 millóns sen ningún tipo de ingreso. A recesión en curso promete afondar e cronificar un escenario de paro de masas e suba drástica da pobreza, en proporcións moi superiores á crise do 2008.

O goberno de coalición PSOE-Unidas Podemos está a aplicar un plan co obxectivo de salvagardar os beneficios e intereses das grandes empresas. Autorizou un rescate preventivo da banca coa concesión de 100 mil millóns en avais, non gravou nin un euro aos beneficios do IBEX ou as grandes fortunas e as medidas de contención que outorgou manteñen a millóns nunha situación de pobreza ou precariedade extrema (como o seu ingreso mínimo vital de 500 euros), mentres se hipoteca o futuro das seguintes xeracións emitindo máis débeda.

Este plan faise con reforzo do aparello coercitivo, a base de militarizar as rúas, Lei Mordaza e unha recentralización administrativa que avanza nas competencias autonómicas en xeral e contra Catalunya e o movemento independentista especialmente.

Pero, o goberno non podería levar adiante este saqueo só. A oposición das dereitas esixe máis axustes e queren preservarse como substitución para continuar esta ofensiva. Os partidos vascos e cataláns defenden os intereses particulares das súas patronais, como fixo o PNV opoñéndose á paralización das actividades non esenciais ou o Govern catalán e a súa defensa do negocio da patronal sanitaria.

Tamén conta coa complicidade da burocracia sindical de CCOO e UXT, que avalaron todas as medidas tomadas ata o de agora e ofrécense a pactar un axuste histórico como o que se propón na mesa de reconstrución ou novos pactos da Moncloa. Nada podemos agardar destes axentes do réxime. A saída a esta crise non ten un punto intermedio. Son eles ou nós. Saqueáronnos en 2008 con recortes, contrarreformas e precarización, e agora queren que paguemos esta crise con máis débeda, desemprego de masas e aumento da pobreza e a explotación.

Cara un novo ciclo de loita de clases

Ante esta nova crise histórica, con todo, non estamos condenados a seguir os camiños da crise anterior. A posibilidade real de que sobreveñan novas ondas da loita de clases está inscrita na situación. Por iso, a nosa proposta parte tamén das primeiras reaccións da clase traballadora que vimos nesta crise, como as folgas de diferentes sectores en Italia e EE. UU., ou os paróns aquí en fábricas importantes, como Mercedes ou Airbus, ao comezo da corentena. Pero tamén do novo ciclo da loita de clases aberto a nivel mundial antes da pandemia.

Dende a irrupción dos chalecos amarelos en Francia, ata o proceso prerrevolucionario en Chile, a resistencia ao golpe de estado en Bolivia, as mobilizacións no Líbano, Iraq, Alxeria ou Hong Kong, o “outono catalán” coas protestas contra a sentenza do Supremo ao Procés ou, de novo máis recentemente en Francia, coa folga xeral do transporte contra a reforma das pensións. Unha onda que, aínda que se viu interrompida polos confinamentos obrigatorios, en ningún caso foi derrotada.

Pola contra, a nova crise económica xerada pola pandemia, os ataques que preparan os capitalistas e os seus gobernos e os sufrimentos que impoñerán novamente ás masas traballadoras, poden inicialmente xerar parálises en sectores da clase obreira, pero tamén crear as condicións para novos estalidos da loita de clases no mundo e no Estado español.

A clase traballadora e os sectores populares temos forzas para enfrontar e derrotar os plans de austeridade cos que os capitalistas queren que sexamos quen pague esta crise. Plantar cara nesta dirección é ademais a único cortalumes real para frear os avances das ideas reaccionarias e proxectos da extrema dereita na nosa clase e outros sectores populares arruinados.

Para iso, hai que impoñerlle á burocracia sindical un verdadeiro plan de loita que comeza por que os propios traballadores e traballadoras poidan deliberar nos seus centros de traballo, ou por medio de asembleas virtuais cando non haxa outra posibilidade, que medidas tomar para enfrontar as faltas de condicións de seguridade e hixiene, os despedimentos, ERTEs ou rebaixas de salarios, e preparar unha resposta global da clase traballadora ante esta ofensiva. A loita por recuperar as seccións sindicais, comités de empresa e sindicatos en mans desta burocracia que aceptou todas e cada unha das medidas do goberno e a patronal para descargar sobre nós a crise, é unha tarefa crucial xunto ao desenvolvemento de organismos de autoorganización que permitan a unidade de todas as filas obreiras.

Pero con impulsar a loita de clases combativa non alcanza. Para intervir no próximo ciclo de loita de clases que se abrirá é necesario superar tamén os límites das burocracias políticas e os experimentos neorreformistas.

A bancarrota do neorreformismo

En todos os procesos que mencionamos anteriormente vimos actuar ás “novas esquerdas” xurdidas do ciclo posterior á crise do 2008 como historicamente fíxoo a socialdemocracia: salvavidas dos Estados e verdadeiros médicos de cabeceira do capital. Demostraron o seu miserable papel como aplicadores dos plans de austeridade que reclamaba a Troika contra o pobo grego, como Syriza; ou facendo seus discursos soberanistas mentres se fortalece a dereita racista en Francia, como A France Insoumise de Mélenchon; ou sostendo gobernos do SPD en Alemaña como fai Die Linke; ou lavándolle a cara ao sanguinario e imperialista Partido Demócrata norteamericano para rematar facendo campaña por Joe Biden, o candidato do establishment yanki, como fixo Sanders.

E exactamente este mesmo rol é o que cumpriu no Estado español Unidas Podemos, que rematou de integrarse plenamente na xestión do estado imperialista, como socio do neoliberal PSOE. Unha deriva que non foi sorpresa, senón o resultado esperado dun proceso de acelerada moderación, que comezou coa xestión capitalista dos chamados “Concellos do cambio” e algunhas comunidades pactando co PSOE e culminou coa súa vergoñosa posición ante o outono catalán, cando Unidas Podemos decidiu sumarse ao bloque constitucionalista acatando a sentenza contra o procés, solidarizándose coa policía que reprimía as manifestacións e sumándose ao coro criminalizador do movemento democrático catalán.

Este neorreformismo, que xurdiu cuestionando o Réxime do 78 e os plans de axuste de Zapatero e Rajoy, son hoxe defensores da súa Constitución e institucións e aplicadores dun novo rescate aos capitalistas. Fano xunto a Esquerda Unida e o PCE, o vello reformismo de esquerda que foi peza fundacional deste réxime e leva décadas xogando o papel de socio dos gobernos social-liberais, desarmando política e moralmente á clase traballadora e amplos sectores que se consideran xenuinamente de esquerdas, mentres axudou a reforzar a hexemonía política e cultural das clases dominantes.

Unha vez máis, a esquerda reformista nas súas distintas variantes e as políticas de conciliación de clases, demóstranse como un canellón sen saída para a clase traballadora, os sectores populares e os pobos que loitan pola súa autodeterminación. Ademais a súa bancarrota sen unha alternativa da esquerda revolucionaria, deixa o terreo abonado para que sexa a dereita e a extrema dereita as que capitalicen o desgate do goberno “progresista” e desbota toda ilusión no “mal menor” como freo ás tendencias reaccionarias.

Isto fai aínda máis urxente a necesidade de dar pasos cara á unificación de quen nos reclamamos da esquerda obreira e socialista. Todas as forzas da esquerda obreira, anticapitalista e revolucionaria somos aínda pequenos grupos, pero temos a responsabilidade de poñernos na primeira fila do combate por construír unha alternativa revolucionaria que supere a bancarrota da esquerda reformista.

A esquerda revolucionaria e anticapitalista no Estado español

Ante a crise actual e a integración de Unidas Podemos no goberno co PSOE, diferentes organizacións estamos a defender un programa común en múltiples aspectos. Por nomear só algúns deles, levantamos a nacionalización sen indemnización da sanidade pública e as empresas estratéxicas; organismos de control obreiro para garantir a seguridade, a reconversión da industria para enfrontar a pandemia, a prohibición dos despedimentos e a repartición de horas sen redución salarial; a nacionalización da banca e impostos ás grandes fortunas e beneficios empresariais; a ocupación e posta a producir baixo control dos seus persoais daquelas empresas que pechen ou despidan; o establecemento dunha renda de corentena para todos aqueles que se quedaron sen ingresos; a prohibición de desafiuzamentos, suspensión de alugueres e expropiación dos pisos en mans de grandes garfos e especuladores. Estes puntos de acordo, xunto coa perspectiva de que para impoñelos é fundamental combater coa burocracia sindical e desenvolver a autoorganización, son unha base moi importante para a conformación dun programa claramente antiimperialista, anticapitalista e socialista, que tería que ter o partido que queremos construír.

Esta base programática común que compartimos as distintas organizacións ás que facemos este chamamento, xunto coa reivindicación de o legado teórico e político do marxismo revolucionario, de Lenin, Trotsky e a revolución de outubro, así como o combate contra a monstruosa dexeneración burocrática da URSS en mans do estalinismo e a tradición da Cuarta Internacional, son elementos fundamentais para avanzar no debate.

Ao mesmo tempo, entre as nosas organizacións e militancia compartimos diversos espazos de intervención no movemento sindical, xuvenil, de mulleres ou o movemento democrático catalán, onde levantamos un programa con moitos elementos comúns e unha perspectiva xeral de independencia de clase. Somos parte dunha esquerda que se dispón a combater a todas as variantes patronais, e que loitamos pola perspectiva de impoñer un goberno da clase traballadora de ruptura co capitalismo, a única saída de fondo que pode evitar que a crise a paguen novamente os traballadores e o pobo pobre.

Mesmo na Arxentina, a organización irmá de Lluita Internacionalista (Izquierda Socialista) xunto á nosa (Partido de Trabajadores Socialistas) impulsamos con outros partidos da esquerda revolucionaria o “Frente de Izquierda y los Trabajadores – Unidad” dende o 2011. Unha fronte electoral pola independencia de clase, que defende un programa anticapitalista e a perspectiva de loitar por un goberno de traballadores. Recentemente desde o FIT-U impulsamos en común unha Conferencia Latinoamericana -que se tivo que pospoñer pola pandemia- da esquerda revolucionaria en base a unha declaración política que recolle importantes acordos sobre as conclusións das rebelións que veñen sacudindo á rexión, así como o programa para defender, sen ocultar as áreas de diferenzas.

Todo isto non significa que non existan diferenzas entre as nosas organizacións. Con todas elas mantemos distintos niveis de diferenzas, tanto en cuestións programáticas de índole estatal ou internacional, como teóricas e estratéxicas, nalgúns casos moi fondas, as cales explican a existencia de distintos grupos e correntes. Con todo, cremos que o fracaso da estratexia neorreformista, así como a debilidade dos diversos grupos da esquerda anticapitalista e revolucionaria ante a nova etapa que se abriu, implica a responsabilidade para os revindicamos anticapitalistas e revolucionarios de abrir o debate sobre a necesidade de construír un partido revolucionario á altura das circunstancias históricas rachando con toda mezquindade, conformismo ou autocompracencia.

Durante estes anos, cada unha das nosas organizacións por separado fomos logrando un modesto pero firme apoio entre sectores de vangarda do movemento sindical, a mocidade precaria, o movemento de mulleres ou a mocidade estudantil. É evidente que estes avances son completamente insuficientes e que ningunha das nosas organizacións poden considerarse a si mesma como unha alternativa política viable ao neorreformismo. Pero cada unha das pequenas posicións conquistadas son un punto de apoio para constituír un polo da esquerda revolucionaria que poida levantar unha alternativa á bancarrota política destes proxectos reformistas.

Necesitamos sumar a milleiros á construción consciente da ferramenta política que nos permita vencer, un gran partido da esquerda clasista e revolucionaria. Porque non basta con loitar e mobilizarse polas reivindicacións propias, xa sexa dos traballadores, dos estudantes ou do movemento de mulleres. É imperioso que deamos pasos en común para a construción dun gran partido dos traballadores e as traballadoras, anticapitalista e socialista, que se poña á fronte da loita por unha saída obreira á crise e teña como obxectivo a conquista de repúblicas das e os traballadores, con total recoñecemento á libre autodeterminación, que remate coa dominación imperialista e a explotación capitalista. Un partido internacionalista que loite consecuentemente contra o imperialismo e, pola unidade socialista de Europa.

A CUP e Anticapitalistas

No último período, dende a CRT fixemos unha serie de propostas á CUP e Anticapitalistas, dúas das principais organizacións que se reivindican anticapitalistas no Estado español, co obxectivo de abrir o debate sobre a construción dun reagrupamiento da esquerda rupturista por fóra do réxime. Pensamos que esta tarefa segue vixente e que de avanzar permitiría o xurdimento dun posible reagrupamiento progresivo.

Se a esquerda independentista vasca ou galega acompañaron o curso integrador ao réxime de Unidas Podemos, situándose como socios críticos do goberno de Pedro Sánchez, a esquerda independentista catalá, coa CUP como referencia, mantivo unha posición distinta situándose correctamente na oposición ao goberno “progresista” e cunha posición de ruptura co réxime. Esta actitude, pola cal nas eleccións do 10 N dende a CRT chamamos a votar críticamente á CUP en Catalunya e ao voto nulo en todo o Estado, con todo segue oscilando entre un discurso anticapitalista e crítico co procesismo por unha banda, e a súa estratexia de “unidade popular” xunto a sectores da burguesía independentista polo outro, con algúns sectores importantes da esquerda independentista que defenden directamente o proxecto de construír unha República catalá con “dimensión social” en ruptura co goberno central e o Réxime do 78 pero da man dos partidos representantes da burguesía catalá. É necesario de maneira imperiosa sacar as leccións dos “outonos quentes” ata o final do fracaso desta estratexia de conciliación de clases.

No caso de Anticapitalistas, foron parte esencial para o xurdimento de Podemos. Recentemente anunciaban a súa saída do partido de Iglesias tras a súa integración no goberno. Con todo, aínda manteñen unha estratexia que contempla a xestión do Estado capitalista e, consecuentemente, apuntan a reconstruír un proxecto político xunto a outros sectores da esquerda reformista que poidan ser críticos co goberno.

A CRT e as organizacións ás que está dirixida esta proposta de partido revolucionario unificado rexeitamos estas falsas ilusións. Por iso o noso chamamento non é a conformar un novo un partido en común de “reformistas e revolucionarios” ou dos “ anticapitalistas” en xeral, senón de quen comparte a estratexia de construír un partido revolucionario da clase traballadora. Unha necesidade obxectiva cando os de arriba declaráronnos a guerra e o avance de Vox é unha dura advertencia para os traballadores e o pobo pobre das saídas ás que apostan as clases dominantes para impoñer os seus plans. Temos que prepararnos para un escenario de maior loita de clases, a escala local, rexional e internacional, no que a inexistencia ou non dunha organización revolucionaria deste tipo volverá ser a pluma que incline a balanza entre a vitoria e a derrota.

Queremos un partido que rexeite tanto os acordos oportunistas coa esquerda reformista que quere manter este sistema, como toda alianza con sectores da burguesía independentista. Para construír outra esquerda, unha que conquiste forza propia, militancia real, no movemento obreiro e estudantil, e non pretenda substituír isto a través de acordos oportunistas con sectores reformistas ou burocráticos.

Ao mesmo tempo que un polo revolucionario como o que propoñemos construír, permitiría tamén emprazar a estas outras organizacións á esquerda do neorreformismo, como aos compañeiros e compañeiras de Anticapitalistas, para que rompan definitivamente coas ilusións na xestión do Estado capitalista e no proxecto de reeditar proxectos de unidade con sectores do reformismo de esquerda. Ou a militancia da esquerda independentista vasca, catalá e galega, que se nuclean ao redor de EH- Bildu, a CUP ou o BNG, para que abandonen toda ilusión en recrear frontes democráticas ou nacionais cos partidos burgueses independentistas e a separación en etapas a loita democrática e pola transformación social.

Por un partido unificado da esquerda revolucionaria, a clase traballadora, as mulleres e a mocidade

Avanzar na discusión sobre as condicións para construír un partido de revolucionario unificado enraizado na clase traballadora e a mocidade explotada e oprimida, de todas e todos os que reivindicamos un programa de independencia de clase para que a crise páguena os capitalistas, é hoxe unha necesidade obxectiva.

A nosa formulación tamén está dirixido aos miles e miles de traballadores e traballadoras que xa miran con desconfianza a este goberno e a súa complicidade coas grandes empresas, e rebélanse contra a burocracia sindical; á mocidade indignada cunha “esquerda” no goberno que non reverte nin a precariedade, nin os recortes educativos e rende homenaxe á monarquía; aos sectores do movemento de mulleres que non aceptan políticas de xestos e discurso e pelexan pola derrogación das reformas laborais, as leis de estranxeiría ou a separación efectiva da Igrexa e o Estado; ou aos sectores do movemento democrático catalán que queren seguir loitando polo dereito de autodeterminación sen ningunha confianza en reeditar acordos co vello procesismo.

Está claro que hai puntos nos que non pensamos todos igual e que moitas veces entre as distintas forzas de esquerda temos respostas programáticas, prácticas políticas e tácticas distintas. É parte do que temos que discutir. Pero, como dicimos antes, partindo dos acordos xerais de programa que todos defendemos, por que non podemos discutir as diferenzas existentes nunha organización común xunto a miles de novas compañeiras e novos compañeiros que se incorporen á militancia entusiasmados pola perspectiva dun partido unificado da esquerda obreira e socialista? Un partido onde podamos debater franca e fraternalmente nosas diferenzas e logremos unha disciplina común na acción para golpear cun só puño na loita de clases.

Sabemos que non o acadaremos dun día para o outro, pero cantos máis sexamos o que nos propoñamos levar adiante esta pelexa, máis preto estaremos en poñer en pé este partido unificado da esquerda e dos traballadores, nas fábricas, nas empresas, nos barrios, institutos e facultades para evitar que a loita de millóns termine nunha nova frustración, como a que hoxe representa Unidas Podemos. Hoxe máis que nunca, precisamos un partido que conte coa forza, coa estratexia e o programa para vencer. Se temos acordo nesta perspectiva non será moi difícil poñernos de acordo nos pasos para dar para comezar a materializala.

Sabemos que esta proposta implica avanzar en debates e a acción común, nun nivel moi superior. Como primeiros pasos, propoñemos empezar por acordar un plan común de acción fronte á crise, compartir a axitación política do programa e a perspectiva na que acordamos, así como buscar espazos para o debate desta proposta, con actos en común e mesas de debate en redes e en todo o Estado.







Temas relacionados

#coronavirus   /    Pandemia   /    Coronavirus   /    CRT   /    Izquierda Revolucionaria   /    Política Estado Español   /    Galicia   /    Extrema izquierda   /    Anticapitalistas   /    Izquierda española

Comentarios

DEJAR COMENTARIO